Welkom op mijn blog!

Zoals jullie waarschijnlijk al weten vertrek ik zondag 25 februari om 10u op wereldreis met de fiets. Om mijn ervaringen die ik op de weg beleef met jullie te delen heb ik deze blog gemaakt.
Mijn foto’s zal ik dus op deze blog plaatsen en ook wat berichten.

Update: Mijn foto’s zijn vanaf nu te bekijken via mijn google foto’s album.

Advertisements
Featured post

In gedachten verzonken naar Madura(maandag 21 Mei)

Zoals je van gisteren weet in de Wasplaats van Caravanpark Cocklebiddy geslapen.Het was erg koud vanacht en daar was veel lawaai van draaiende machines.Gelukkig had ik mijn oordopjes zodat het wel meeviel.’s Ochtends kreeg ik het bericht mijn familie te contacteren.De vriendelijke man aan de Receptie bood me onmiddellijk zijn telefoon aan om te bellen naar mijn dochter,dus hopelijk iedereen nu gerustgesteld.Inderdaad,al meer dan een week geen internetverbing in de Outback.Ook omwille van het feit de verkeerde provider genomen te hebben.Wist ik veel bij het binnen komen van Australië.Hij gaf me zelfs de mogelijkheid om een tijdje internetverbing te gebruiken,zodat mijn verslagen verstuurd konden worden.Dat maakte dat ik pas na 9 uur vertrok, gelukkig voor een iets kortere rit naar Madura.De langste,rechte weg mocht dan gepasseerd zijn,veel veranderde er niet.Het was wel wat warmer dan gisteren,dus terug korte fietsbroek.Er was ook wat meer wind,maar al bij al viel het nog mee.Echt niet zoals één van de eerste dagen in Australia.Al vrij snel in gedachten verzonken, waarbij ik aan een gesprek werd herinnerd met Burko(Izmir) en zijn franse vriend.Ze vroegen mij wat de naam van mijn fiets was.Ik zei dat mijn voertuig nog geen naam had,want heb niet de gewoonte om materiele dingen te benoemen met een naam.Zijn fiets heette Speedy geloof ik.Missschien verdiende mijn fiets toch een naam,maar welke? Vandaag kwam de oplossing in de vorm van een bekend lied dat juist op mijn Smartphone aan het draaien was.De Song is ook heel toepasselijk voor mijn Australisch avontuur.Iedereen weet dat ik graag sprookjes lees.Zo is een sprookje met als titel “De slimme boerendochter”.De boerendochter ging de Koning opzoeken,omdat haar vader ten onrechte in de gevangenis zat.De Koning zei haar dat als ze een viervoudig raadsel kon oplossen,haar vader uit de gevangenis mocht en ze de nieuwe Koningin zou worden.Ze slaagde in haar opdracht en trouwde uiteindelijk met de Koning.Nu hier mijn raadsel.Mijn fiets heeft een naam gekregen en toch is het geen naam.Hoe heet mijn Kogafiets?De oplossing ligt verscholen in de titel van een bekende song.Muziekliefhebbers zoals Phillippe De Pauw gaan het onmiddellijk weten,andere zullen wat langer moeten zoeken.Morgen de oplossing.Terug naar normaal.Dus naar Madura toe,dat mooi gelegen lag in een soort vallei.Toegekomen daar in het Caravanpark had ik verschrikkelijke honger.Gelukkig was er nog wat brood en kreeg wat beleg daar en een koffie.De Getuigen van Jehovah die me onderweg hadden ingehaald waren er ook weer,maar deze keer weinig contact gehad met hen.Wel met enkele truckers die daar ook verbleven.Eén van hen vertelde het verhaal van een Japanner,die te voet door de woestijn had gestapt van Noord naar Zuid.Maar voor hij zijn tocht aanvatte,had hij een Jeep gehuurd om dezelfde weg te doen dewelke hij wandelde.Om de zoveel kilometer groef hij een gat waar hij zijn eten in stopte.Je moet er maar opkomen.Hier moet je echt vindingrijk zijn om te overleven.Voeding is het grootste probleem en in die Caravanparken zijn ze allesbehalve vrijgevig.Hier zijn de prijzen overdreven en je kan bijna niks krijgen.Sorry,maar hier kom ik nooit meer terug met de fiets.Wat een verschil met Turkije.Eén van de Getuigen van Jehovah was zo vriendelijk mij een voedingspakket voor de volgende dag te geven,waar ik natuurlijk heel blij mee was.Morgen weer een iets langere rit van 115 km naar Mundrabilla……

Van Caravan Bernie naar Caravanpark Cocklebiddy(zondag 20 Mei)

\

n

Bij zonsopgang…

Verdergaand op wat gisteren gebeurde valt er nog veel te vertellen.Na 143 km gefietst te hebben kwam ik toe aan een stopplaats,waar normaal water zou zijn.Natuurlijk niet, want het is momenteel heel droog in Australië.Er kwam een wat oudere man op me af met de naam Bernie.Hij stelde me voor om in zijn Caravan een douche te nemen,wat ik natuurlijk niet weigerde.Het was wel eigenaardig dat zijn caravan zo ver van de andere toeristen lag.Later zou ik begrijpen waarom.Alleszins na gedoucht te hebben was het donker en kon mijn tent nergens anders meer opstellen dan bij zijn caravan.Hij kon me wat licht geven vanaf daar.Daarna samen met Bernie wat geëten van de proviand dat nog bij mij over was.Ik geloof dat hij zelf niet zoveel meer had anders had hij me wel wat gegeven.Alleszins was het een gezellige avond.Hij nodigde me zelfs uit naar Tasmania te komen,als hij niet onderweg was.’s Morgens bij het ontwaken stond Bernie daar in zijn Adamskostuum.Nu begreep ik waarom hij liever wat afgelegen stond.Geen probleem want voor mij mogen mensen zichzelf zijn.We hebben nog samen ontbijt genomen van zijn muesli en als dank heb ik zijn nekpijn wat verlicht met een goede massage.Ondertussen was hij wel gekleed.Allleszins was het een fijne ontmoeting na een lange fietsdag.Dan begon mijn fietsdag zoals steeds met de bedoeling Cocklebiddy te bereiken.Caiguna het volgende Caravanpark lag op een 40 km, Cocklebiddy nog een 66 km verder,dat moest te doen zijn.Tot Caiguna fietste ik nog steeds op de langste,rechte weg van Australië,waar het einde ook lag van de 90 mijl(zie foto).Niet dat er veel veranderde daarna,het bleef op een paar slappe bochten na evenzeer rechtdoor gaan.Het was licht bewolkt en wat frisser, zodat mijn lange fietsbroek goed van pas kwam.Onderweg een sympathiek,jong nederlands koppel uit Utrecht tegengekomen die aan het rondtoeren waren in Australië.Ik kreeg van hen nog wat mueslierepen en wat appels,wat natuurlijk goed van pas kwam.Immers voeding is momenteel het grootste probleem.In de Caravanparken is meestal niet veel te vinden en heel duur.Wat wel goed is,zijn de maaltijden ‘s avonds die je kan krijgen.Meestal geven ze mij wel een heel uitgebreid diner,omdat ze weten dat ik fiets.Daar kan ik alleen maar blij om zijn.Het werd ‘s avonds al redelijk fris en de wind stak op.In plaats van mijn tent op te stellen mij in de waskamer geïnstalleerd.Hoe dat verlopen is,vertel ik morgen…..

Op naar Fraser Range in de Outback

Norseman al vroeg verlaten om vanaf nu de Eyre Highway te volgen voor 1210 km.Hier zullen alleen nog maar Caravanparken te zien,de Outback van Australië.Bewoning ga je hier niet meer vinden.Men noemt dit ook wel de Nullarbor,als ze over deze weg spreken.Vandaag zou het richting Fraser Range gaan,iets meer dan 100 km.Vlak kan je het hier moeilijk noemen,maar echt lange beklimmingen zitten er ook niet meer tussen.Het landschap wisselt wel eens,maar vooral heel veel eucalyptus bomen.Nog wat last van de zweer op mijn zitvlak,vooral als er moet geklommen worden.In de vroege namiddag toegekomen op Fraser Range dat 2 km van de Hoofdweg af ligt.De prijzen om je tent te zetten op zo’n park gaan met de dag omhoog.Eerst 10,dan 15 en nu al 22 Austr.dollars en het zal er niet beter op worden.Had mijn tent neergezet op een grasperk,waar nog enkele tenten stonden.En wat kwam er plots opdagen bij valavond?Jawel hoor,daar waren de kangoeroes voor de eerste keer op mijn reis door Australië.En niet één,maar met vijf waren ze, helemaal niet schuw.Kon ze naderen tot op 1 meter.Het zijn graseters,en bij zonsondergang worden ze actief om eten te zoeken.Dat is ook de reden dat ik ze zelden overdag zie tijdens het fietsen.Er zaten naast mij Getuigen van Jehovah met wie ik ook aan tafel zat.Je kon daar een avondmaaltijd gaan eten in de Eetzaal,waar toch zo’n 50 mensen zaten.De Getuigen vertelden mij dat ze overal naar toe reizen om hun Bijbel te verkondigen.De meesten waren gepensioneerd en hadden tijd daarvoor.Zo kom ik elke dag wel wat andere mensen tegen met verschillende levensopvattingen.Bij het terugkeren naar mijn tent na het diner zat er een grote,mannelijke kangoeroe voor mijn tent.Hij wilde nog niet direkt weggaan toen ik met mijn pillicht op hem scheen.Pas toen ik iets riep maakte hij zich uit de voeten.Ik hoorde ze nog een hele tijd grazen bij het te slapen leggen in mijn tent.Morgen gaat het naar Balladonia Roadhouse,waar ooit een stuk van een Ruimtetuig is neergestort.Dat is voor morgen……

Naar Norseman,laatste dorp voor de echte Outlaw

Widgimooltha,het mijndorpje met 5 inwoners,al vroeg achter mij gelaten op weg naar Norseman.In het Caravanpark mijn spullen wijselijk ergens binnengezet opdat er geen dieren zouden vandoor gaan met mijn ontbijt.De afstand tot Norseman viel wel mee, zodat ik goed op tijd daar zou kunnen toekomen.Onderweg veel dode kangoeroes zien liggen en veel geraamtes.Ook veel uitgedroogde meren en zelfs een herdenkingskruis(zie foto’s).Veel trucks onderweg die waarschijnlijk naar de mijnen rijden.Gewone personenwagens zie je amper,wel veel auto’s met lange caravans.De wind zat weer redelijk mee,het landschap wat golvend en het was vandaag ook weer niet te warm.Oh ja,ik ben de eerste collega tegengekomen onderweg en dan nog wel een vrouw.Ze kwam uit de andere richting en fietste naar Kalgoorlie waar haar man goud aan het delven was.Ze zei dat er nog onderweg waren, laten we hopen nog nog enkele fietsers te kunnen zien.Al heel vroeg gearriveerd in Norseman,waar een redelijk groot Caravanpark is met de belangrijkste voorzieningen.Heb hier kennisgemaakt met Justina,die haar mobilhome langs mijn tent stond.Ze vertrekt binnen enkele weken naar Nepal om daar humanitair werk te gaan doen.Het is altijd leuk om wat sociale contacten te hebben na een rit,want je bent al de ganse dag met jezelf bezig.Morgen gaat het richting Nullarbor,waar iedereen hier over praat als het meest uitdagende deel van Australië.Het is de grote leegte met één lange rechte weg ertussen van 150 km waar geen enkele bocht bijzit.Ik ben benieuwd……

Kampvuur en gezang

Na Fraser Range zou het naar Balladonia gaan,waar ooit nog een stuk van een Ruimtetuig is neergestort.Normaal zou het in de zee zijn terechtgekomen,maar er was duidelijk iets misgelopen.Mijn fietsdag begon weer goed op tijd d.w.z.iets na 8h.Ik had terug een lange fietsbroek aangetrokken,omdat er een dikker zeemvel inzit.Effectief hielp het,ik had veel minder last van de zweer.Ondertussen al gewend geraakt aan het feit dat er geen bewoning meer is.Totnutoe blijft de afstand beperkt tot 100 km per dag,omdat de Caravanparken juist zo ver uit elkaar liggen.Morgen zal het anders zijn.Kwam weer vrij vroeg in de namiddag toe in Balladonia,zelfs nog voor de Getuigen van Jehovah.Ze zouden ook naar Balladonia komen.Hier vroegen ze al 30 Dollar om je tent neer te zetten en er was niet eens een keuken of een wasmachine,zelfs geen waslijn.Het enigste wat je kon gebruiken waren douches.Ik heb daar ook maar een avondmaaltijd geëten,wat wel meeviel.Daarna hadden de Getuigen een kampvuur gemaakt,waarbij er gezongen werd.Geen religieuse liederen,maar gewoon alledaagse muziek wat ik niet van hen verwachtte.Ze hebben ook geen poging meer gedaan om mij te bekeren.Wat ik wel apprecieer aan hen is hun samenhorigheid.Ze steunen elkaar en bij problemen gaan ze elkaar steeds helpen.Dat heb je in veel van die religieuse groepen,in Zuid Afrika zag ik hetzelfde.Het was dus best gezellig daar rond het kampvuur.Ik heb zelfs van één van hen wat eten meegekregen voor morgenvroeg.Morgen wordt het een serieuse uitdaging,want dan zit ik op het langste rechte stuk van Australië en het 2e langste in de wereld.Het volgende Caravanpark zal ik niet halen,want dat ligt op 183 km.Dus ergens tussenin kamperen,maar dat zien we morgen dan wel…..

Door de langste rechte weg in Australië

Ik was er ‘s morgens niet echt gerust in.Vandaag stond de langste rechte weg van Australië (2e in de wereld) op het programma,precies 90 mijl of 146,6 km.Er was van Balladonia tot Caiguna geen Caravanpark meer over een afstand van 182 km.’s Morgens voor het vertrek nog wat brood en melk gekocht.Beleg had ik gelukkig nog wat.Na een goede 45 km stond daar het bord van de langste,rechte weg(zie ook foto)Al bij al viel het nog wel mee.Het was niet volledig vlak, zodat ik me vooral richtte op toppen van heuveltjes.Of soms een boom in de verte.Elk punt in het landschap gebruik je om bezig te blijven.Fietsen in dit deel van Australië is in mijn ogen meer een mentale kwestie dan een fysieke opgave.In Turkije was het fysiek vooral zwaar,hier moet je vooral je geest scherp kunnen houden.Ik was al vrij vroeg vertrokken om zo ver mogelijk te geraken.In de vroege namiddag stopte een ouder koppel om mij aan te moedigen.Zij hadden het zoveel jaren terug hetzelfde gedaan.Ik kreeg nog wat blikjes drank mee,wat goed van pas kwam op dat moment.Rond 15h al 120 km gefietst toen ik bij een stopplaats aankwam.Men zei daar dat er 23km verder nog een parkingplaats was waar ook mensen waren.Dat moest haalbaar zijn.Nog voor de donker daar toegekomen bij de Nvolgende stopplaats en dan weer veel geluk had maar dat is voor morgen.

P.S.Voorlopig geen internet.Dus artikels verschijnen misschien niet in juiste chronologische volgorde.1/Widgimooltha 2/Norseman 3/Fraser Range 4/Balladonia 5/Stopplaats voor Caiguna (laatste artikel)

Naar het mijndorpje Widgimooltha

s Morgens nog samen ontbijten met Russell,mijn gastheer van Warmshowers en dan terug de weg op.In Widgimooltha zou een Roadhouse zijn waar ik mijn tent kon opstellen.Het zou net geen 100 km zijn en ligt precies tussen Kalgoorlie en Norsman.Hier heb ik de gewoonte om vroeger te vertrekken omdat het in de namiddag hier erg warm kan worden.Mentaal heb ik er mij al op ingesteld om onderweg zo goed als geen bewoning tegen te komen.Als er een trucker of een wagen passeert zwaai ik meestal en ze zwaaien hier altijd terug.Het geeft wat verstrooing onderweg.Eigenlijk genoot ik wel van de rit vandaag.Het was niet te warm, weinig wind en door mooie stukken natuur gefietst.Ook het feit dat de fiets terug in orde is voelt veel beter aan.Het ging ook vrij vlot, zodat ik mijn bestemming goed op tijd bereikte.Het enigste probleem op dit moment is een zweer op mijn zitvlak, waardoor ik regelmatig van houding moet veranderen.Hetzelfde is voorgevallen in het begin van de reis en toen is het ook weggegaan.In de stilte van het woud gebeurt er toch wel van alles in je.Het is een speciale ervaring om in dit deel van de wereld te fietsen.Bij aankomst de gebruiklijke bezigheden na de rit zoals douchen,kleren wassen,tent opstellen.Dat is al een soort automatisme geworden.Dit Caravanpark in Widgimooltha had wel fatsoenlijke accomodatie en er logeerde in de huisjes mijnwerkers.Dit is de streek waar veel mijnen komen en gaan.’s Avonds in de bar een heel interessant gesprek gehad met een geoloog die hier momenteel werkte in de Goudmijn.Hij had al in heel veel landen gewerkt.In Western Australia delft men niet alleen naar goud,maar ook naar nikkel,koper, lithium en nog meerdere belangrijke metalen.Hier zie je ook om de paar kilometers zijwegen naar verschillende mijnen lopen.Er zit ook een foto tussen van de grootste goudvangst in het jaar 1931.Er waren in de bar ook heel veel steenrotsen te bekijken met metalen.Zo’n stuk rots waar bvb.nikkel inzit(zeer zwaar),gaat achteraf naar minstens 3 verschillende bedrijfjes die er de volledige nikkeldeeltjes uithalen.Daar mijn vader mijningenieur is geweest,boeit deze materie mij natuurlijk wel erg.En tenslotte is Limburg lange tijd een mijnstreek geweest.Laat is het daar wel niet geworden,want de arbeiders beginnen daar al heel vroeg te werken.Werknemers sluiten er contracten met de Mijncompagnie en werken dan voor bvb.6 weken dag in dag uit,shiften van 12 uur zonder onderbreking.Er zijn geen Vakbonden,zoals bij ons.Het gat dat ze graven om aan metalen te geraken wordt nooit terug dichtgegooid.Het zou kunnen dat het achteraf terug in gebruik wordt genomen afhankelijk van de prijs van het metaal op dat moment.Zo’n dingen kom je gelukkig te weten als je plaatselijke arbeiders kunt ontmoeten.Morgen ongeveer zelfde afstand naar Norseman toe…

Dagje in Goudmijnstad Kalgoorlie

Met mensen van Warmshowers heb ik het altijd wel getroffen.Russell was een ideale gastheer die me vooral probeerde gerust te stellen.Hij zit in het bestuur van de organisatie.Natuurlijk heb ik hem verteld van niet beantwoorde boodschappen van leden aan wie ik een bericht heb gestuurd.Hij zei dat er veel leden opstaan die niet meer actief zijn.Na een tijd worden ze er wel afgegooid,voor de rest kan men er niet veel aan doen.Russell is zelf een fervente fietser en vind het spijtig dat hij niet kon meefietsen met mij.Hij was wel van plan van Kalgoorlie naar Brisbane later op het jaar te toeren.Wat een rustdag moest worden is toch nog een heel drukke bedoening geworden.’s Morgens al goed op tijd naar de Wasserij, terug was gaan ophangen en dan naar de Fietsenwinkel.De man was bereid om dezelfde dag nog aan mijn fiets te werken.Intussentijd het Goudmijnmuseum gaan bezoeken(zie foto’s),wat heel boeiend was.Naar deze stad zijn heel veel goudzoekers gekomen van heel de wereld tot men de Goudmijn heeft overgeheveld naar grote Companies.Het gat dat men hier heeft gegraven is zo groot als de stad,indrukwekkend.Na mijn museum bezoek terug naar de fietsenmaker.Hij heeft een nieuwe ketting en een tandwiel opgelegd.Het licht heeft hij ook hersteld en het stuur bijgesteld.Nu kan ik weer gerust fietsen.Er is niets zo vervelend als rondrijden met materiaal dat slecht functioneert.Daarna nog boodschappen doen voor morgen wat maakt dat er van rusten niets in huis kwam.Russell die om 17h van zijn werk terugkwam,maakte een heerlijk avondmaal.Redelijk op tijd gaan slapen om er morgen een fijne fietsdag van te maken…..

Een dag vroeger in Kalgoorlie

Mijn verblijfplaats in Yellowdine

Vandaag weer veel gebeurd, zodat het een lang verslag wordt.Bij Caravanpark Yellowdine waren ze heel schappelijk.Ik mocht in een niet meer in gebruik zijnde gebouw slapen,waar een biljarttafel en een sofa stonden.Er was een deur(gelukkig open) die toegang gaf tot een kamer met bed, waarvan ik maar al te graag gebruik van maakte.Na daar gedoucht te hebben gaan kijken in de taverne waar je wat kon eten.Veel was daar niet te krijgen,maar was wel blij om een visburger met enkele groenten te kunnen verorberen.In Turkije waar ik veel en goedkoop kon eten,was mijn gewicht terug wat op peil gekomen.Hier sta ik weer erg scherp,want shops zijn er slechts heel weinig.Wat het Caravanpark in Yellowdine betreft,vond ik het erg spijtig van dit in zo’n verwaarloosde toestand te zien.Er was zelfs een groot zwembad,echter buiten gebruik en geruïneerd(zie ook foto’s).Ik was ook de enigste die daar overnachtte.Wel moest ik slechts 15 Austr. dollars betalen met in begrip van avondeten.Omdat daar niks te beleven viel en er geen licht was al om 19h in mijn bed gekropen.Bijna de klok rond geslapen.’s Ochtends daar nog een gratis koffie gekregen en dan klaar om te vertrekken.De bedoeling was vandaag om Bullabilling te bereiken(130 km)waar een Roadhouse zou zijn.Deze plaats ligt 20 km voor Coolgardie en 58 km voor Kargoolie,waar mijn contactadres is van Warmshowers.In Bullabilling aankomen zou maken dat het de volgende dag een wat kortere rit zou worden.Het draaide heel anders uit.Na 35 km mijn eerste stopplaats,want hier heb je nood om af en toe te rusten.Lang kan je niet blijven zitten,want je wordt onmiddellijk geplaagd door een zwerm vliegen.Weer verder voor de volgende 30 km.En effectief na 64 km fietsen was daar een halte.Van zo’n stopplaats moet je niet veel verwachten.Er is daar meestal een toilet en een bank.Drinkwater is er niet te krijgen.Gelukkig stopte er een koppel in een personenwagen,die me een fles water van 1,5 l gaven.Bij vertrek ‘morgens laad ik minstens 6 liter,want op die hele 130 km vandaag geen druppel water te krijgen.Op die hele afstand noch een huis noch een shop gezien,alleen bomen en lange rechte wegen.Namiddag begon de vermoeidheid en vooral de verveling toe te slaan.Temperaturen stijgen dan tot bijna 30 graden.In Europa was dit de beste tijd voor mij om te fietsen,hier juist het tegenovergestelde.Om de ééntonigheid te breken,begin je op de smartphone te kijken wie allemaal actief is en wat er op Facebook te zien is.Soms met wat geluk kan ik één van mijn kinderen bellen vanop de fiets,tenminste als er internetverbing is.Toen ik toekwam in Bullabilling was daar helemaal niets te zien.Er stond daar geen aanduiding van één of ander caravanpark,want zoiets wordt al enkele km op voorhand aangegeven.Het was ondertussen 17h30 en het werd donker.Wat gedaan?Het volgende dorp Coolgardie slechts op 20 km,maar mijn licht was nog niet hersteld.Liefst geen risico’s meer,dus maar proberen te liften om op mijn bestemming te geraken.Immers,daar zou wel degelijk een Caravanpark zijn en dan zou ik daar wel zien.Blijkbaar moet ik een goede engelbewaarder hebben,want al heel snel stopte een bakkie(wagen met lange laadbak).Die mensen gingen naar Kargoolie waar mijn contact van Warmshowers woonde.Onmiddellijk Russell gebeld of ik dezelfde avond mocht komen en ja hoor,ik was welkom.Het koppel dat mij een lift had gegeven was zo goed om mij bij het huis van Russell af te zetten.Beter kon moeilijk.Wat mijn gastheer betreft is voor morgen.Ook zijn er in Kargoolie verschillende fietsenzaken,de laatste stad waar een reparatie mogelijk is…..

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑